HACI’NIN YERİ

DİNLERİN SOSYO-BİYOLOJİK KÖKENİ

Harvard Üniversitesinin ünlü biyoloğu Edward O. Wilson dinlerin ortaya çıkış nedenini ilginç bir kuramla açıklıyor; Din hemen her kültüre imzasını atmış olan sosyal bir etkinliktir. Antropologlar hemen her ilkel kabilenin kendi kökenleri hakkında bazı mitlere sahip olduklarını bilirler. Ayrıca bu kabileler kendileri ile diğerleri arasındaki farklara çok büyük önem verirler. Bu inançların çoğu rasyonel olmadıkları gibi, hemen hepsi fantazilerle bezenmiş doğa üstü yaklaşımlardır. Çoğu kere bu kabilelerin geçmişte yaşamış ve kabileyi bir araya getirmiş olan bir lideri vardır. Bu lider olağanüstü yetenekler ve ilahi bilgilerle donanmıştır. Bu liderin öğretileri sorgulanamaz. Reddedilemez. Olduğu gibi kabul edilmelidir.

Harvard Üniversitesinin ünlü biyoloğu Edward O. Wilson dinlerin ortaya çıkış nedenini ilginç bir kuramla açıklıyor;

Din hemen her kültüre imzasını atmış olan sosyal bir etkinliktir. Antropologlar hemen her ilkel kabilenin kendi kökenleri hakkında bazı mitlere sahip olduklarını bilirler. Ayrıca bu kabileler kendileri ile diğerleri arasındaki farklara çok büyük önem verirler. Bu inançların çoğu rasyonel olmadıkları gibi, hemen hepsi fantazilerle bezenmiş doğa üstü yaklaşımlardır. Çoğu kere bu kabilelerin geçmişte yaşamış ve kabileyi bir araya getirmiş olan bir lideri vardır. Bu lider olağanüstü yetenekler ve ilahi bilgilerle donanmıştır. Bu liderin öğretileri sorgulanamaz. Reddedilemez. Olduğu gibi kabul edilmelidir.

Wilson'a göre bu ilkel kabilelerin bu şekilde davranmasının evrimsel bazı avantajları vardır. İlk insanlar ve ilk insan toplumları bu davranışı sergileyerek varlıklarını koruyabilmişler ve nesillerini sürdürebilmişlerdir. Bu şekilde davranmak ve inanmak bu insanlara evrimsel bir avantaj sağlamıştır. Bu avantaja sahip olmayanlar seçilmemişler ve yok olmuşlardır. Aslında bazı hayvanlar da liderleri izlerler. Sürüdeki düzenden lider sorumludur. Dominan bir erkek hayvan sürüye hakimdir. Diğerleri sorgusuz sualsiz onun emirlerini yerine getirirler. Buna örnek olarak balinaları ve yunusları gösterebiliriz. Herhangi bir nedenden dolayı yönünü yitiren lideri izleyen sürü karaya vurarak topluca ölmektedir.

Bir milyon yıl kadar önce insanların öncüleri olan hominidlerde, beyin hızla büyümeye başlamıştır. Giderek bilinçlenen ve akıllanan bu yaratıklar önce küçük topluluklar şeklinde bir araya gelmişler, zamanla bir liderin etrafında toplanarak, daha geniş toplumlar oluşturmuşlardır. Bu arada lider kavramı gelişmiş ve liderin emirleri yasalaşmaya başlamıştır.

Yalnız burada ilginç bir çelişki vardır. İnsanlar giderek daha akıllı olmaktadırlar. Bu entellektüalite toplumun mevcut düzenine ve liderine meydan okumayı gerektirmektedir. Bazı entel bireyler lidere karşı geleceklerdir... Bu kaçınılmazdır.. Hayvan sürülerinde, örneğin kurtlar ve aslanlarda lidere meydan okunur ve onun yeri alınır.. İnsan toplumunda buna teşebbüs toplumda bir kaos ve düzensizlik yaratacak ve toplum dağılma tehlikesi ile karşı karşıya kalacaktır. Ya da akıllı bireyler toplumdan uzaklaşacak ve toplum çözülerek dağılacaktır.

Evrim bu soruna ilginç bir çözüm bulmuştur... Wilson'a göre bu maymunumsu ilk insanlara olan doğal baskılar, onların liderlerine çok daha sıkı bir şekilde bağlanmalarını sağlayacak bazı inançların ortaya çıkmasına neden olmuştur. Daha doğrusu kendi liderlerinin rasyonel olan veya olmayan her türlü kararını ve emirlerini izleyen insansı toplumlar varlıklarını sürdürmüşler ve bu davranış ilerde insanlar için bir norm olmuştur.. Kabile üyeleri liderlerini ve onun her türlü emirlerini ciddi şekilde sorgulamadan kabul etmeye ve izlemeye başlamışlardır. İnsan öncülerinin kazandığı bu nitelikler, ortaya çıkan yeni bazı genlerin ürünü olmalıdırlar.

İlk hominidlerin sahip olduğu bu nitelikler, onların hem çeşitli aletler dizayn ederek ilerlemelerini, hem de rasyonal olmayan ama, kabilenin geleceği için çok daha önemli olan bazı dinsel geleneklerin, mit ve efsanelerin sorgulanmadan oldukları gibi kabul edilmelerini sağlamıştır.. Kabilenin bütünlüğünü korumak için bazı mit ve fantastik efsanelere gereksinim vardır. İnsanlar arasındaki ilişkiler bu efsaneler aracılığı ile aksamadan sürdürülebilir.

Ne kadar sapık ve saçma olurlarsa olsunlar, bazı mitler ve efsaneler, dinler ve inançlar insanları bir arada tutmaktadırlar. İslam'a inananların bir ümmet oluşturmasının nedeni budur.

Bütün saçmalıklarına, insan akıl ve mantığına aykırı olmalarına rağmen İslam ve diğer dinler, hala varlıklarını sürdürmektedirler. Bu ilginç durum açıkca insan olarak yalnız ne kadar zayıf ve nahif olduğumuzu değil, aynı zamanda muhtemelen zayıflığımızın genlerimize işlenmiş olduğunu da telkin etmektedir. Dinlere ve Tanrı'ya inanmak ihtiyacı doğanın insan türüne olan baskısının sonucu olabilir. Bundan bir milyon yıl kadar önce ortaya çıkan bu durumun kısa zamanda düzelmesi belki de mümkün değildir.

Wilson'un bu görüşü ayrıca ateizmle ilgili bazı gerçekleri de açıklayabilmektedir. İnsanların küçük bir azınlığı dinlere inanmamaktadır. Bunun nedeni doğada mevcut çeşitliliktir. Her canlıda bu çeşitlilik vardır. Ateizm de bu genetik çeşitliliği simgeliyor olabilir.

Doğa hala insan yaşamına bu şekilde bir baskı uygulamakta mıdır? Eskiden toplumun genel eğilimlerine karşı gelen bireylerin yaşama şansı yoktu. Din toplumu bir arada tutan en önemli ortak payda idi. Her ne kadar bu durum İslam ülkelerinde hala sürmekte ise de, endüstrileşmiş ve teknolojide ilerlemiş toplumlarda din bazında bireylere olan baskılar giderek önemlerini yitirmeye başlamışlardır. Çağdaş toplumlar artık varlıklarını sürdürmek için bazı akıl dışı ve mantıksız mit ve efsanelere gereksinim duymamaktadırlar. Öyle ise artık ateizmin yerleşip, gelişmemesi için bir baskı da yok demektir. Hatta diyebiliriz ki teizmin yok olması için bir baskı ortaya çıkmaya başlamış olabilir. İnsan aklı ve entellektüalitesi teizme karşı gelme yolunda bazı ilerlemeler kaydetmiştir. Zamanla ateist sayısı daha da artacağa benzemektedir. Öteden beri var olan ama, günümüze dek başarılı olamayan ateizm, toplumların yeniden ve çağdaş bir şekilde örgütlenmesinden sonra hız kazanmaya başlamıştır.

Wilson'un kuramları Richard Lewonthin ve Jay Gould tarafından reddedilmiş ve görüşleri eleştirilmiştir. Bu otörler Wilson'un sosyobiyoloji konusundaki görüşlerine itiraz etmişlerdir. Yine de Wilson'un kuramlarını tutan çok sayıda aydın ve bilim adamı vardır. Lewonthin'in de bazı kuramlarını reddetmeye olanak yoktur.. Özellikle triple helix kitabı müthiş bir entellektüalitenin ürünüdür. Jay Gould da parlak bir bilim adamı idi ama, din konusundaki görüşleri herkes tarafından paylaşılmamaktadır.

Lewonthin genlerin çevre ile etkileşmelerinin önemine inanan bir bilim adamıdır.

Wilson ise canlıdan çok genin önemine değinir. Canlı doğar. Canlı ölür. Gen kalır..

Wilson'un din konusundaki görüşleri çok ilginçtir. Dini, diğer sosyal etkinlikler gibi, insanın doğal ve kaçınılmaz bir niteliği olarak kabul eder..

Wilson entemolog dur. Karınca gibi, sosyal böceklere özelleşmiştir. Temel olarak zoolog olduğundan ve insanlar da bir hayvan türü olduklarından, insanlar hakkında da ahkam kesebilir.. Sosyobiyoloji Wilson'un oluşturduğu bir bilim dalıdır. Tartışmalıdır.. Bu dünyada hiç bir bilim adamı Wilson kadar bu konuda otorite sahibi değildir. Karıncaları ve sosyal insektleri çok iyi bilen birisidir. İnsan bir hayvan olduğu için hayvanların uyduğu yasalara uymakla yükümlüdür. İnsan böcek değildir diye kestirip atamayız. Çünkü insan diğer hayvanlarda ve sosyal böceklerde mevcut davranışların bir kısmını taklit eden bir canlı türüdür.

Böceklerin sosyal strüktürü genlerle bir nesilden diğerine geçer ve bu geçiş evrime uğrar. İçine doğduğu gruptan kopan karınca veya diğer sosyal böcek yaşayamaz. Varlığını tek başına sürdüremez. Bunun nedeni doğal baskıdır. Sosyal böcekler bir liderin önderliğinde, çeşitli sınıflardan oluşmuş bir toplum oluştururlar. Bireylerin bu toplum içindeki yerini genleri ile ilgili nitelikler saptar..

İnsan da sosyal bir hayvandır. Hemen her insansal etkinlik genlerin kendilerini belirtmeleri şeklinde tecelli eder. Genlerin allel denen çeşitleri vardır. Aynı gen farklı şekillerde kendini belirtir. Örneğin göz rengi geni bir insanda yeşil ise, diğerinde kahve veya mavidir. Aynı gen farklı bir ürüne sahiptir. Davranışlar da genlerin ürünü olarak ortaya çıkarlar. Tabii her türlü insansal davranış son derece karmaşıktır ve çok sayıda değişgeni vardır ama, davranışlar hep aynı beyin yöresinin eseridirler. Bu da genetik olarak saptanır. İnsanlarda sosyal yaşamla ilgili beyin yöreleri vardır.

Wilson'un bu ilginç kuramını reddedenler akılları ile değil, daha çok hisleri ile hareket etmektedirler. Şu gerçeği göz ardı edemeyiz:

İnsanların büyük çoğunluğu ne kadar saçma ve olağan üstü olurlarsa olsun, dinlerle ilgili mit ve efsanelere inanırlar. En azından onları yeterince sorgulamazlar..

Wilson işte bu ilginç gözleme bir açıklama getirmek istemektedir. Haklı veya haksız. Doğru veya yanlış.. Ortaya bir kuram atmıştır... Ortada yapılan bir gözlem vardır.. Onu hislerle değil, akılla çözmek zorunluğu vardır. İnsanı böcek düzeyine indiren bir görüşü kimse kabul etmek istemeyebilir. Ama insan toplumu ile karınca toplumu arasındaki farklar nitel olmaktan çok niceldir.. Önce bunu kabul etmemiz gerekmektedir. Aynı biyolojik ilkeler ve diğer yasalar hem böceklerin yaşamını etkiliyor olabilir, hem de insanların.. Böcekler de birbirlerine arzu duymakta, çiftleşmekte ve yavrularını yetiştirmektedirler. Sosyal olanlarından insanların ders bile alması gerekmektedir. Büyük bir şefkat ve itina ile yumurtalara ve larvalarına bakarlar. Onları besleyip temizlerler ve büyütürler. Her birinin toplum içinde belli bir yeri ve görevi var. İnsan yaşamı birçok hususlarda sosyal böcek yaşamından farksızdır.

Wilson diyor ki çok çok önceleri, daha insan insan değilken ve evrimleşme sürecinin başlarında iken, onu sosyal bir hayvan olmaya zorlayan bazı genler kazanmıştır.. Bu ilkel insan-hayvan ancak bu genler sayesinde bir toplum oluşturabilmiştir.. Çünkü hayvanların davranışları onların genlerinin eseridir. Rastgele değildir. İnsanlar bir araya gelmenin daha yararlı olacağını bildikleri için bir araya gelmemişlerdir. Bir araya gelmemeleri ellerinde değildir. Bu genlerinde yazılıdır. Buna mecburdurlar.

Ama her kuyruksuz maymun-ki insan da onlardan biridir, sosyal değildir. Orangutanlar soliter yaşayan hayvanlardır. Gorillerin haremi vardır. Şempanzeler daha çok dişi etrafında bir aile oluştururlar. Demek ki doğa insanın da dahil olduğu bu hayvan grubuna farklı şekillerde baskılar yapabillmektedir. Davranışların beyinde anatomik bir alt yapısı vardır. Dolayısıyla davranışlar kolay kolay değişemezler.

İnsan beyninde maneviyat ile ilgili merkezler vardır. O merkezler din için spesifik değildir. Dinler oralara yerleşen sosyal parazitlerdir. Wilson'a göre o merkezlere her türlü saçmalık yüklenebilir ve kisi onları sorgulamaz... İnsanlarda bu beyin merkezi olmasaydı, ilk hominidler orangutan gibi bir yaşam sürdürmeye zorlanacaklardı.. Bu da insanın ilerde teknoloji geliştirmesini önleyecekti. Çünkü uygarlık toplumun ürünüdür. Bireylerin değil. İnsan sosyal olmasaydı, uygarlık ve teknoloji geliştiremezdi. Bu bağlamda dinler insanların sosyal olma uğruna ödemek zorunda kaldıkları bir fiyat olarak kabul edilebilir.

İlkel kabilelerde ruhban sınıfın lider sınıfından ayrı olması bir şey ifade etmez. Önemli olan kabile ile ilgili mit ve efsanalerin çok önce başlatılmış olmasıdır. Bu sınıflar o mitlerin devamından sorumludurlar. İnsanlarda inanma ihtiyacı vardır. Bu da sosyal olmanın bir gereksinimidir. Sosyal olmak ise genlere yazılmış bir takdirattır.. Değiştirilemez..

Dünyayı Başkalarının Gözünden Görmek

Kökeni ne olursa olsun her türlü inanç, inananları inandıklarının gözünden görmeye zorlayan eğilimlerdir. İslam bir inançtır. Müslüman kişi dünyayı Muhammed’in gözünden görür ve O’nun öğretileri ile yaşar. Kendi görüşü yoktur.

Aslında bu yaklaşım pek mümkün değildir. Müslüman’lar Muhammed’i taklit ederek yaşamaya çalışırlar ama, hiç birisi bunda başarılı olamaz. Yedinci yüzyılın erkeği ile 21’nci yüzyılın erkekleri arasında derin bir zaman, felsefe, anlayış, çağ ve kültür farkı vardır. Bu yüzden Müslüman’lar ister istemez dünyayı biraz da kendi gözleri ile görürler ama, Muhammed'in görüşleri de bu görüşe katıldığı için, gözlemlenen dünya çarpık, yamuk ve iğretidir.

Çeşitli ideolojilere inananların dünya görüşü de oldukça çarpıktır. Nazi ve faşistlerin, terörist örgütlere üye olanların dünyaya bakışı, özgürlük ve demokrasiye inananlardan oldukça farklıdır. O görüşlerde umut ve iyimserlik yoktur. Onlara korku, intikam, tehdit, aşağılama, kötüleme gibi ilkel içgüdüsel duygular hakimdir. Sosyal olaylar onlar tarafından yanlış yorumlanırlar. Onları kendi görüşlerine uygun olarak yorumlamak isteyen teröristler, kendi görüşlerini çeşitli terörist eylemlemlerle başkalarına zorlarlar. Ortaya çıkan kaosu kendi görüşlerinin gerçek manifestasyonu sanar teröristler. Oysa ortaya çıkan durum kendiliğinden değil, zorlama sonucu manifest olmuştur.

Komünizmi de bu bağlamda incelemek mümkündür. Marx’dan adapte ve çoğu kere modifiye edilen kuramsal görüşler toplumlara zorlanınca, hastalıklı bir toplumun varlığı ile karşılaşılır. Ama bu toplum komünizmi implante etmeden önce bu kadar hasta değildir. Ya da bu tür bir hastalıktan yakınmıyordur. Toplumun yapısı ve sorunları değişmiştir.. Komünistin varlığını sürdürmesine daha uygun koşullar ortaya çıkar ve komünist o koşulları kendi yarattığını bilmeden, ya da bilmek istemeden orada tırmanmaya ve ne kadar haklı olduğunu bütün dünyaya haykırarak demonstre etmeye başlar....

Dünyayı başkalarının gözünden görmenin çeşitli şekilleri olduğu kuşkusuzdur.. Bir ideale bağlanan ve onun uğruna ölmeyi göze alan her insan dünyayı kendi gözlerinden görmeyi terkeder. O ideali yaratanların gözünden görmeye başlar. Bir Müslüman için kafirler her yerdedir. Bir komünist baktığı her köşede kapitalist burjuvaları görür. Terörist için polis her köşe başını tutan bir düşmandır. Nazi'ler Yahudilerin dünya ekonomisini ele geçirdiklerine inanırlar.. Kendi ırkları dışında insanlığa sıcak bakmazlar....

Dünyayı başkalarının gözünden görmek makbul bir şey değildir.
Kendi kişisel görüşlerini ekzotik bir eğilim uğruna feda edenler, bu tuzağa düşerler. Normalden az da olsa uzaklaşan bir eğilim, ne kadar ileri ve özgün olursa olsun, ne kadar üstün meziyetlere bürünürse bürünsün, ne kadar çağdaş niteliklere sahip olursa olsun, yeğlenmemelidir.

Ateizmi ben yalın bir ilke olarak düşünüyorum... Düşündüğüm ateizm spesifik bir dünya görüşü değildir. Ateist dünyayı başkalarının gözünden değil, yalnız kendi gözünden görmelidir. Ama yanıldığımı da biliyorum. Ateistlerin bir çoğunun dünyayı çarpıtarak görmelerine neden olan bazı inançlara ve günümüzde sapkın olarak kabul edilmeye başlanan eğilimlere sahip olduğunu biliyorum. Bazıları dünyayı, bütün ateistlerin komünist olmaları gerektiğini düşünecek kadar dar bir bakış açısından görebiliyorlar.. Diğer ateistler arsında Kürtçüler de olabiliyor, Naziler ve faşistler de.. Sosyal demokrasiye inananları ben normalden sapmışlar olarak kabul etmiyorum. Ancak ortanın epeyi sağında veya solunda olanların sapkın olduklarını düşünüyorum..

Sapkın bir idealle birleşen ateizm bence yozlaşmış bir eğilimdir. Bu tür ateist dünyayı kendi gözünden göremez.. Günlük olayları inandığı, din dışı bir dizi inançlar silsilesine dayanarak görür ve yorumlar. Bu görüş açısının dine ve bir Tanrı’ya inananların bakış açısından daha sağlıklı olduğunu sanmıyorum....

Ben ateizmi yalın haliyle seviyor ve kucaklıyorum.. Dogmatik bir inançla birlikte olan ateizmi reddediyorum..

Selamlar

HACI

EVREN BİLGİ ÜZERİNE KURULMUŞ OLMASI NE DEMEKTİR?

Müthiş Bir Evrende Yaşıyoruz!
Evrenin en bol metası bilgidir. Hemen her şey ya bilgi üretir, ya da bilgi olarak birikir. Evrenin temeli bilgidir. Peki:

Evrenin temelinin bilgi olması ne demektir?

Bu soru tek bir cümle ile yanıtlanabilir.

Evrenin bilgi üzerine kurulması demek, doğal süreçlerin bilgi üretmesi demektir.

Doğal süreçler sırasında bilgi açığa çıkar ve bu bilgi birikir. Bilgi doğal süreçleri yönlendirmez. Doğal süreçlerin icrası sırasında bilgi bir artık olarak geride kalır ve artefakt da denebilen bu artık zamanla birikir. Bilgiden yararlanmak insanlara özgü bir niteliktir. Doğa bilgiyi kullanamaz ve sürekli olara birikmekte olan bilgiden yararlanamaz. Çünkü doğa akıllı değildir. Bu bilgi yalnız canlılar için önemlidir. Ondan yararlanmak sofistikasyon gerektirir. Doğayla karşılaştırılınca her canlı az çok sofistikedir. Kendisine sunulan seçeneklerden uygun olanlarını seçer ve onların yardımı ile yaşamına bir yön verir. Hemen her canlı biriken bu bilgilerin kendi yaşamını ilgilendiren kısmından yararlanır. Bakteriler, hatta viruslar için bile bilginin önemi vardır. Zaten virusları bilinen en küçük biyolojik bilgi birimleri olarak bile tanımlayabiliriz. Aslında viruslardan bile daha küçük biyolojik bilgi birimleri vardır. Proteinlerden oluşan bu bilgi birimleri prion olarak bilinirler. Biriken bilgilerden yararlanarak onları kendi yetenekleri muvacehesinde kullanan canlılar, doğaya adapte olmuş olurlar. Buna biz doğal seçilim diyoruz. Canlı varlıklarla cansız varlıklar arasındaki en büyük fark budur.

Doğa için bilginin bir tür artık veya artefakt olduğuna değinmiştik. Bunu biraz açalım. Big Bang’i ele alalım... Big Bang kuramının nasıl geliştiğini inceleyelim. Einstein’ın 1915 yılında genel görelilik kuramını yakından inceleyen Rus bilim adamı Aleksandr Friedmann, 1920’li yılların başında, matematiksel olarak sayılarla belirtilen bu kuramın, evrenin genişlemesini gerektiren bilgilerle donandığını iddia etmiştir. Bu iddiadan ilk rahatsız olan Einstein’ın kendisi olmuş ve evrenin genişlemediğini göstermek için kuramına genişlemeyi durduran bir sabit eklemiştir. Hubble evrenin genişlediğini bulduğu zaman Einstein hatasını anlamış ve onun yaşamının en büyük gafı olduğunu söylemiştir.

Evrenin genişlemesi kuramı biriken bir bilginin ürünüdür. Geriye dönük olan bu bilgi giderek birikmektedir. Bir filmin geriye doğru çevrilmesi gibi, bilim adamları genişleyen evren senaryosunu geriye doğru oynatmışlar ve evrendeki bütün maddenin bir zamanlar tek bir noktada birikmiş olması gerektiği sonucuna varmışlardır. Bu durumda evrenin bu maddenin patlaması ile ortaya çıktığı görüşü mantıklı bir çıkarsamadır. Buna büyük patlama anlamına gelen Big Bang denmiştir. Daha sonra bu patlamanın, diğer patlamalar gibi, kaotik olmadığını gösteren gözlemler yapılmış ve biriken bilgilerden yararlanılarak, genişleme kuramı geliştirilmiştir. Bu patlama ve genişlemeden arta kalan zemin radyasyonu önce saptanmış sonra ölçülerek patlamanın doğası hakkında ayrıntılı bilgiler elde edilmiştir. Bütün bu bilgiler Big Bang kuramını desteklemektedir. Bundan 13,7 milyar yıl önce vuku bulmuş müthiş bir fenomen, doğanın bilgi birikimi ilkesi yüzünden kaybolmamış ve bize kendisi hakkında bazı önemli ip uçları vermiştir. Buna benzer daha sayısız bilgi birikimi ve ip uçları vardır. Üstün insan entellektüalitesi o bilgilerden yararlanarak, doğanın gizemini çözmeye çalışmaktadır.

Doğada bazı ilginç yasalar vardır. Bunların en ilginci Heisenberg’in belirsizlik ilkesidir. Her ne kadar bu yasa elektronların hızı ve konumunun belirsizliğini belirtmek için ortaya atılmış ise de, başka doğal süreçler, hatta evrenin ortaya çıkış nedeni için de geçerlidir. Şimdilik onların ayrıntılarına girmek istemiyorum. Şu kadarını belirtmekle yetineyim ki bu ilke, biriken ve ilerde her hangi bir şekilde kazanılacak bilgiye bir sınır getirmektedir. Geçmişte vuku bulan her şeyi bilmek mümkün olmadığı gibi, gelecekte vuku bulacak olanları da bilmek tümüyle olanaksızdır. Bu yasa bize yalnız geçmişin az çok bilineceğini ama, geleceğin asla bilinemeyeceğini söylemektedir.

Bilgi birikimi, zaman gibi bir doğa yasasıdır. Zamanla yakından ilgilidir. Ama yalnız geçmiş zamanla ilgilidir. Zamanı yakından incelersek, ilginç bir niteliği olduğunu görürüz. Zaman geçmektedir. Bu geçmenin hızını saptamaya olanak yoktur belki ama, ışık hızı ile bir tür ilişkisi olabilir. Zaman ayrıca görelidir. Sabit olan yalnız ışık hızıdır. Einstein’a göre uzay, zaman ve ışık hızı birlikte hareket ederler. Işık hızına yakın hızlarla hareket etmekte olan bir uzay gemisinde zaman yavaşlar... Çünkü uzay genişler. Bir insanın aklının ürünü olan bu kavramlar, insanların çoğunun mantığı ile bağdaşmamaktadır. Zaman aslında geçmişten geleceğe doğru hareket eden bir kavramdır. Şimdiki zaman yoktur. Olamaz. Çünkü geçmişten şimdiye uzanan zaman, anında geçmiş zaman olmaktadır. Gelecek zaman ise kuramsal bir zamandır. Çünkü geleceği belli değildir. Dolayısıyla biz yalnız geçmiş zamandan bahsedebiliriz. Bilgi birikimi için de yalnız geçmiş zaman ölçü olarak alınır. Bilgi gelecekte değil, geçmişte aranmalıdır. Çünkü bilgi yalnız geçmişte birikir.

Bu gözlemler evreni yaratan bilinçli ve herşeyi bilen bir Tanrı’nın varlığı ile bağdaşmamaktadır. Çünkü bilgi evrenin kullandığı bir araç olmayıp, geride bıraktığı bir artefaktır. Evren bilgiye dayanarak hareket etmemektedir. Evrenin hareketleri bilgi üretmektedir. Hepsi o kadar... Biriken bu bilgiyi kullanan bir entellektüalitenin ortaya çıkması evrenin tasarımı değildir. Bir tesadüftür. Geleceği bilmeyen bir yaratıcı tasarımlayamaz. Yalnız geçmişte biriken bilgileri değerlendiremede başarılı olan insan entellektüalitesi evren için bir afterthought dur..

Selamlar

HACI

TANRI KAVRAMI NASIL BİR DÜŞÜNCENİN ÜRÜNÜDÜR?

Mantık ve bilimsel düşünce, bilimsellik için yeterli değildir. Onlar bilimselliğin ön koşullarıdır. Her bilimsel düşüncenin doğru olması diye bir kural yoktur. Zaten çoğu yanlıştır. Bir iki istisnası ile bir kural olarak bilimsel düşüncenin kesin olarak doğru olabilmesi için laboratuvarda denenmesi ve deneylerin tekrarlanabilmesi gerekmektedir. Ya da büyük bir laboratuvar olan evrende bu düşünceler gözlemlenebilmelidir. Çoğu kere bunlar mümkün olmadığından, maddeyi yoktan var eden her kuram, büyük bir olasalıkla, tam olarak doğru değildir. Yaratılışın gizemini çözmeyi amaçlayan kuramlardan biri doğru bile olsa, her hangi bir şekilde kanıtlanamayacağından dolayı, doğru veya yanlış olması şimdilik önemli değildir.

Mantık ve bilimsel düşünce yolu ile açıklanamayan olguların var olması bizi Tanrı kavramına götürmektedir.

Ayrıca mantık ve bilimsel düşünce aracılığı ile açıklanamayan olguların var olması, onları ilerde bilimin çözebileceğini telkin eden varsayımlardır.

Bilim onları çözerek ilerler.

İnsan düşünce ve imajinasyonunun belli bir sınırı olmadığından dolayı, insan mantık ve bilimsel düşüncesinin de belli bir limiti olmamalıdır. Ancak, insan düşünce ve imajinasyonunun belli bir sınırı olmamasına rağmen, mantık ve bilimsel düşünce, mevcut koşullara ve içinde yaşanılan zamanın bilimsellik ve anlayış ölçülerine uymak zorunda olacaklarından, bir limite sahip olmalıdırlar.

Başka bir deyişle limit insan mantığının ve ona uygun olan bilimsel düşüncesinin doğasında mevcuttur.

Bu durumda insan düşünce ve imajinasyonunun belli sınırları olmadığı öncülü yanlıştır. Mantığa ve zamanın bilimsel gerçeklerine dayanarak hüküm veren insan düşüncesinin bir limiti olmalıdır.

Mantık ve bilimsel düşüncenin doğasında olan limit, limitsiz insan düşünce ve imajinasyonuna yansıyarak, onları etkileyecektir.

İnsan düşünce ve imajinasyonunun bir limiti olmamasına rağmen, mantık ve bilimsel bir çerçeve içinde kalmaya zorlanan insan düşünce ve imajinasyonu, ister istemez kendini kısıtlamak zorunda kalacak ve bir limite sahip olacaktır.

Başka bir deyişle, her düşünülen ve imgelenen olgu mantıklı ve bilimsel olmayabilir.

Bilim ve mantık, normal insan düşünce ve imajinasyonunun limitini saptar.

İnsan düşünce ve imajinasyonunun bu sınırlamadan kendini arındırması, mantık ve bilimsellikten uzaklaşmasını gerektirir.

İşte o zaman insan düşünce ve imajinasyonu tam anlamı ile özgürlüğe kavuşmuş demektir.

Mantık ve bilimsellik koşulları aranmayan insan düşünce ve imajinasyonlarının sınırı yoktur.

Tanrı kavramı bilimsel değildir. En iyimser bir olasalıkla, bilim aracılığı ile ne Tanrı’ya ulaşılabilir, ne de O’nun varlığı reddedilebilir.

Görüldüğü üzere, Tanrı kavramı mantığa ve bilimselliğe dayanmayan ve onlarla sınırlı olmayan düşünce ve imajinasyonların ürünüdür.

HACI

Biyoteknoloji, Kıyamet ve Ölümsüzlük……

Çirkin ve güzel….
Siyah ve beyaz..
Ateş ve buz……
Son ve sonsuzluk…..

Ne ilginç…… İç içe, el ele, kucak kucağa…

Biyoteknoloji bunların katalisti..
İslam bunların kurbanı……

Biyoteknoloji, teknolojinin biyolojiye uygulanmasıdır. Biyoloji çok geniş bir bilim dalıdır ve her türlü canlı varlıklarla ilgilenir. Tıp aslında tek başına bir bilim değildir. Biyolojinin bir dalıdır ve biyoloji gibi, diğer bütün bilimlerden yararlanır. Biyoloji insan dışı canlıların, tıp ise insanların nasıl çoğaldıklarını, büyüyüp geliştiklerini, yaşam döngülerini, cinsiyetlerini, yaşayış şekillerini, ömürlerini ve onlarla ilgili hemen her konuyu yakından inceler.

Teknolojik gelişmelerin tümü insanlığa hizmeti amaçlar. Görünüşe göre insana yararlıdır. Ama bu yarar koşulsuz değildir. Teknolojinin insanlığa yararı sınırlıdır. Teknoloji bazı ülkelere diğerlerinden daha çok yararlıdır. Örneğin uçak teknolojisini ele alalım. Kim daha iyi savaş uçağı imal ederse, savaşı o kazanacaktır. Günümüzde havadan bombalayarak bir ülkeyi ortadan kaldırmak mümkündür. Teknoloji o kadar ilerlemiştir. Sırplar’a Kosava’da verilen ders ve Irak’ın iki defa uğradığı hezimet, Taliban’ın havadan yapılan saldırılara bir ay bile dayanamaması, hava üstünlüğünün önemini açıkca göstermektedir. İlerde tarih bu örnekler için ilkel teknolojik gelişmeler terimini kullanacaktır. Çünkü ülkeleri birkaç nötron bombası ile, geride radyoaktivite bile bırakmadan, bir anda ortadan kaldırmak mümkün olabilecektir. Hatta bu günümüzde bile mümkündür…. Teknolojik olarak geri ülkeler, halkları belli bir uygarlık ve teknolojik düzeye ulaşamamış çoğu Müslüman fakir ülkeler, bu kategoriye dahildirler. Dünya hızla değişmektedir. Teknoloji geometrik bir hızla ilerlemektedir. Bir süre sonra öyle bir devirden geçilecektir ki, bu hıza ayak uyduramayan ülkelerin elinden var olma hakları alınacaktır. Yaşam bir hak değil, ayrıcalık olacaktır. O zaman hızla yaklaşmaktadır. Bu gerçekleri yadsımaya olanak yoktur.

Teknolojiye geri dönelim ve gelişmeleri yakından inceleyelim… Şu ana kadar önce teknolojinin, sonra onun bir dalı olan biyoteknolojinin insanlığa kazandırdıklarına bir göz atalım. Teknoloji sayesinde dünya 21’nci yüzyılda informasyon çağına girmiştir. Bilgi artımı inanılmaz boyutlara ulaşmıştır. Her yedi yılda bir mevcut bilgi iki ile katlanmaktadır. Son zamanlarda hiç google taraması yaptınız mı bilmiyorum. Günümüzde bilgi enflasyonu vardır. Her hangi bir konuda karşınıza o kadar çok bilgi çıkmaktadır ki, onlardan yararlanmak ayrı bir bilgi birikimini gerektirmektedir. Bilgili olanların dışındakilerin mevcut bilgilerden yararlanması nerdeyse olanaksızdır.

Teknoloji sayesinde yapılan ilerlemeleri sıralamaya gerek olduğunu sanmıyorum. Yalnız yaşamın değil, evrenin ortaya çıkış mekanizmasının bile gizeminin çözüldüğü bir dünyada yaşıyoruz. Teknolojinin insanlığın yararına değil, zararına kullanıldığının sayısız örnekleri olduğunu biliyoruz. Atom ve Hidrojen bombaları bunların sadece ikisidir. Teknoloji sayesinde kütle imha silahları yapmak ve onları başarılı bir şekilde kullanmak bir sorun oluşturmamaktadır.

Aynı şeyleri biyoteknolojik ilerlemeler için de ileri sürebilirim. Bu bağlamda biyoteknoloji insanlığa, diğer teknolojik ilerlemelerden daha yararlı veya daha az zararlı değildir. Biyoteknoloji bir yandan bulduğu yöntemlerle insanlara daha çok süt veren inekler, organ transplantasyonu için kullanılacak domuzlar, iri ve kıpkırmızı domatesler, ilaçlar, protezler, yapay kalp makineleri, böbrekler, iri ve besili piliçler kazandırmışsa da, bütün insanlığı yok edebilecek bakteri ve virusların sentezini de kolaylaştırmıştır. Bu bilgilerle donanan her sapkın bir diktatör, hatta kendi özel laboratuvarında çalışmakta olan çılgın bir bilim adamı, dünyanın diğer ülkeleri için ciddi bir tehlike oluşturabilmektedir. Biyoteknolojik ilerlemelerin hepsi insanlığa yararlı, masum ve istenilir etkinlikler değildir. Biyoteknoloji içinde ayrıca uyumakta olan ve giderek uyanmaya başlayan bir canavar barındırmaktadır.

Bu korkunç canavara birkaç yüz yıl sonra, hatta belki daha da önce, dünyayı bir felakete sürükleyebilecektir. İnsanlık bu canavarı keşfetmek üzeredir. Bu canavar ölümsüzlüktür.
Bilim ölümsüzlük konusunda yoğun bir araştırmalar yapmaktadır. Ölümsüzlük henüz bulunamamıştır ama, mevcut ilerlemeler yakın bir zamanda bulunabileceğine işaret etmektedir. Biilim ölümsüzlüğü bulmadan önce çeşitli evrelerden geçecektir. Bu süreç başlamıştır. Günümüzde çeşitli genetik olan ve olmayan müdahalelerle laboratuvar hayvanlarının ömrü uzatılmaya çalışılmaktadır. Genetik olmayan manüplasyonlarla farelerin ömrü iki ile katlanmıştır. Sıra genetik manüplasyonlara gelmiştir. İnsan kök hücre deneyleri ve insan genomunun ayrıntıları, insanların doğal ömrünün ne kadar olduğunu kesin olarak ortaya koyabilecek çalışmalardır. Bu çalışmaları ilerde insan genomuna müdahale eden diğerleri izleyecek ve insan ömrü uzatılacaktır.

İnsanlar öteden beri ölümden nefret etmektedirler. Firavunlardan tutun, Çin imparatorlarına, Osmanlı padişahlarından çeşitli diktatörlere kadar dünyada sayısız lider ölmemek için ellerinden gelen ne varsa yapmışlardır. Onların hepsi ölmüştür. Bizler de ölümsüzlüğü göremeyeceğiz. Uzun yaşama bile bizim için bir ütopi olmaktan öteye gidemeyecek. Ama bir gün gelecek, ölümsüzlük veya çok uzun yaşamak gerçekleşecektir. İslam’ın şiddetle reddettiği evrim kuramı artık moleküler düzeyde tartışılmaktadır. İnsanın genlerini yakından inceleyerek ömrünün ne kadar olacağını saptamak bulunmak üzeredir. Bu konuda bazı gelişmeler vardır. Bu öylesine önemli bir konudur ki, bir süre sonra şeffaflığını kaybedecektir. Hatta belki de kaybetmek üzeredir. Biyoteknolojik ilerlemeler önce insan ömrünü 150-200 yıla çıkaracaktır. Ardından bu ömür hızla uzayacak ve önce yüzlerce yıla, sonra binlerce yıla ulaşacaktır. Ölümsüzlük bulunmasa bile bu başarı insanlığın geleceği için son derece tehlikeli bir gelişmedir.

Önümüzdeki bin yıl içinde dünyaya şeklini verecek olan sosyo-politiko-ekonomik gelişmeler daha çok teknolojik ilerlemelerden etkilenecektir. Dinler bir tür metamorfoza uğrayarak kendilerini yeniden yapılandırmaya çalışırlarken, iklim ılımanlaşacak, kutuplar eriyecek, insan nüfusu artacak ve sosyal yapıda büyük değişiklikler olacaktır. Önlemler alınmazsa, bundan 500 yıl sonra dünya nufusu 500 milyarı aşacaktır. Bu arada Ay ve Mars kolonileri kurulacak ve insanların bir kısmı oralara yaşamaya başlayacaklardır. Dünyada mevcut kaynaklar bu nüfus için yeterli değildir. Petrol çoktan bitmiş olacak, kömür reservleri çok azalacak, stratejik önemi olan diğer madenler tükenmeye başlayacaklardır. Teknoloji bütün bu sorunlara çözümler getirebilir. Ama o zaman teknolojinin zararlı etkileri de egzajere edilecek ve dünya daha iyi bir mekan değil, çok daha önceden, çok daha sefil bir yer olacaktır.
Kısaca açıklamaya çalıştığım senaryoya göre dünyanın diğer gezegenlerden gelecek ham maddelere olan gereksinimi artacaktır. İklim Myosen çağında olduğu gibi, sıcak ve rutubetli olacak, deniz seviyesi en azındn 50-60 metre yükselecektir. Bütün bu gelişmeler insan ömrünün uzamaya başladığı ve ölümsüzlüğün bulunduğu bir zamana rastlayacaktır.

Dünya ikliminde olan değişiklik, nüfus patlaması, kaynakların tükenmeye başlaması ve teknolojik ilerleme, ölümsüzlüğün bulunması ile bir araya gelince ortaya çıkacak patlayıcı karışım, dünyaya korkunç bir felaket getirecektir.

HACI

İSLAM'IN KADINLARI

İslam’ın kadınları silik, şahsiyetsiz, kapalı, tutucu, cahil, ilkel bir kadın modelini simgeler ve teröristlerden sonra İslam’ın ikinci çirkin yüzünü sergilerler. Oysa bu bir yanılsamadır. Müslüman kadınlar hakkındaki bütün gerçekleri yansıtmaz. Hiç bir şey bu sahte imgeden daha fazla gerçeklerden sapmış olamaz. Ama bu imge Batı’da yerleşmiştir. Türk aydınları ve ateistleri de öyle düşünürler. Kadınlar kendi görüşlerini ve neden kapandıklarını bir türlü açıklayamazlar. Çoğu kere buna izin bile verilmez. Koyu, karanlık giysilerin altında düşünebilen, hissedebilen, az çok entel bir kadının olabileceğine kimse inanmaz ve arada bir kendilerini söz ve yazı ile belirtmeye çalışanların nedenleri dinlenmez, okunmaz ve önemsenmez. Kendilerini çepe çevre saran karanlık giysiler zamanla kadının aklını karartır, hislerini köreltir. Cinselliğinden uzaklaşır kadın.. Bir meta olur.. Yine de derdini kimseye anlatamaz.

Kadınlar bundan memnun mudurlar? Elbette değillerdir. Bundan memnun olabilecek tek bir kadının bile var olabileceğini düşünemiyorum. Çünkü kadın da bir insandır. Tanımak, bilmek, sevmek, anlamak ve değer vermek istediği kadar, tanınmak, bilinmek, sevilmek, anlaşılmak ve değer verilmek de ister. Ama bunlara izin verilmez. İslam’ın kapalı kadını çirkin imgesinden kendini bir türlü kurtaramaz. Erkek durumdan memnundur. Kadın yeterince şikayet etmez. Yakınarak başını daha büyük bir derde sokmak istemez. Halinden memnun olduğu izlenimini verir.

Gerçekten halinden memnun mudur, Müslüman kadın?

Elbette değildir!

Bir hayvan gibi kullanılmak onu rahatsız eder. En ücra dağ köyünde yaşayan cahil kadınlar bile buna razı olmayabilirler…

Ama İslam’ın kadınları hiç ses çıkarmazlar. En ufak bir şekilde bile yakınmazlar. Koyu giysilerinin içinde kaybolur giderler. Gölgelerini bile dolduramaz, Müslüman kadınların şahsiyetleri… Varlıkları ve yokluları arasında en ufak bir fark yoktur.

Peki ama neden şikayet etmezler İslam’ın kadınları? Neden özgür iradelerini kullanmada bu kadar çekingendirler. Neden durumlarından memnun görünürler?

Ben bütün bunları açıklayabilecek bir sendrom ve bir içgüdü biliyorum. Onlar yaşama azmi ve iradesi ile Stockholm sendromudurlar. Yaşamak içgüdüsü herşeyden önce gelir. Diğer bütün içgüdülerden güçlüdür. Diğer bütün değerlerden, insan olmanın getirdiği ayrıcalıklardan, üstün insansal duygularla kendini belirtmekten, tanınmak, bilinmek, sevilmek, anlaşılmak ve önemsenmekten üstündür. Örtülü İslam’ın Müslüman kadını da eline erkek eli değmesini ister. Bir erkeği sevmeyi, ona sahip olmayı, onun tarafından sahip olunmayı düşler. İslam’ın kara çarşaflı kadınının da özlemleri, düşleri, fantazileri vardır. Onları gerçekleştirmek ister. Ama içine kapandığı karanlık giysiler onun bütün hislerini köreltmiştir. Hoşlandığı erkeğe yan gözle bile bakamaz. Kadınsal içgüdülerinin hiç birini tatmin edemez. Yaşam ona verilen tek imtiyazdır. Onu recme kaybetmek, ya da orospu sıfatı ile damgalanmak istemez. Çoğu kere kendinde o gücü bulamaz. Tabii istisnalar her zaman vardır ve kadın isyan edebilir. Bu temel içgüdünün yanı sıra İslam’ın kadını, Stockholm sendromuna teslim olarak, kendisini bu zavallı duruma düşüren İslam’a ve erkeğine daha da bağımlı ve müteşekkir bir kişiliğe bürünür. Bu sendrom esir alınan insanlarda, kendilerini esir alanlara karşı gelişen bir sempati ve yakınlıkla niteliklidir. Esir alınan bir yandan kendi zavallı durumunu kabul ederken, öe yandan kendisini esir alanın üstün bulduğu kişiliğine sığınır ve onuna bütünleşerek, kendisini kurtarmaya çalışanlara karşı onu savunur…

İslam’da kadınların örtünmesi sembolik bir jesttir. Türban ve tesettür kadının aklını da kapatır. Kara çarşaf aklının yanı sıra, kişiliğini, benliğini de karartır ve onları zamanla çürütüp, yok eder. Ama yaşama içgüdüsü ve pençesine düştüğü Stockholm sendromu, kadının bu korkunç geleneği kırmasını önler. Kadınlığından, cinselliğindan uzaklaşan İslam’ın kadını, kelimenin tam anlamı ile Al-lah’ın kölesi olur. Aslında kölesi olduğu Al-lah değildir.
Erkektir….

İSLAMDA KADIN

Şeriat kanunlarına göre her erkek, kadınların davranışlarını denetleyebilir. Tabii bu görevi şeriat polisi daha iyi başarır.

Korku dolu gözlerinde,
Kadının,
İslamı gördüm rüyamda,
O gece.
Ölmüştü kadın.
Açık gözlerle.

Kafasında bir kazık,
Elleri bileklerinden kesik.

Tepesine dikilmiştim,
Söyleniyordum.

Çizmeli bacaklarımı,
Çıplak göğüslerine dayamış,
Acımaksızın "OH" çekip duruyordum.

Kan ter içinde uyandım,
Dehşetten titriyordum.

Onu aradım…...
Yatakta bulamadım.

Benden izin bile,
Almadan kalktı yine,
Dedim,
Uzun, uzun söylendim.

Onu aradığım her yerde
İslam vardı…
Beni koruyan İslam,
Erkek İslam........

Her kirli çıkıda,
Her tahrat alışımda.

Her kerhaneye gidişimde,
Her avrat sikişimde.

Arada bir uğradığım,
Dostumun döşeğinde.

Gözlerimi göğe diktiğim zaman, Sonra çevirip onları yere indirdiğimde.

İçimde bir sıkıntı,
Kafamda bir uğultu,
Beni yatağa düşürdüğünde.

İki rekatlık bir namazın,
İnanılmaz rahatlığı vardı.

Erkek olmak zor İslam’da,
O kadar çok yapacak iş var ki...
Komşunun kızına bile,
Parmak atacak zaman, o kadar az ki.

Sen yoktun kadın,
Aradığım yerlerde.

Yalnız İslam vardı,
Baktığım kuytu köşelerde.

Sofu ve bağnaz kafalarıyla,
Yobazlar etrafımı sardı.

Çektikleri Baretta tabacalarıyla,
Cami için para topluyorlardı.

Bir cami daha yaptırmak,
Onların yasal haklarıydı.

Okul ve Üniversitelere,
Ne gerek vardı.

Kuranı okuyup, yorumlayacaklara,
Daha çok ihtiyaç vardı.

Benliğimi korkunç bir sıkıntı sardı,
Düş mü görüyordum?

Emindim düş değildiler,
Bir kabus olmalıydılar.

Uykuda bile değildim, oysa,
Nerde karım dedim,
Terkedip beni kaçtı mı, yoksa?

Büyük bir hırsla sarsıldım,
Kafasını ellerimle bizzat kopartacaktım.

Sonra durdum birden,
Hatırladım.
Kendi kendime söylendim.
Yahu dedim,
Deli miyim, neyim?,
Ben daha evli bile değilim.

Sağol İslam diye şükrettim,
İki rekat namazı yine hakettin.

Erkek olmak ne kadar da zormuş!
O olmasa ne yaparız?
Biz erkekler,
İslamsız.............

HACI

BİLİM, DİN VE TANRI ÜZERİNE POLEMİKLER….

Newton’un gözlem ve buluşlarını dinler muvacehesinde inceleyen ve tartışan bilim adamları sonunda, dinlerin bu yeni ortaya çıkan felsefede fazla bir yeri olmaması gerektiği gerçeği ile karşı karşıya kalmışlardır. Newton’un ve daha sonra gelen bilim adamlarının yaptığı açıklamalar, dinsel açıklamalardan çok daha başarılı olmaya başlamışlardır. Batı’da kilise gücünü ve otoritesini kaybetmek tehlikesi ile karşı karşıya kalmış ve toplum içindeki imtiyazlı yerinden ödünler vermeye zorlanmıştır. Bu durumu sezen bilim adamları dinin bir süre sonra kaybolacağına inanmışlardır. Nietzsche’nin  ünlü "Tanrı Öldü" çagrısı bu inancı simgelemektedir. Nietzsche ve diğerleri, Tanrı kavramı ve dinlerin ne kadar dirençli, dayanaklı, derin köklü ve plastik (değişebilir ve uyumlu) kurumlar olduklarını hesaba katamamışlardır.

Batıda Hristiyanlık çeşitli yollara baş vurarak varlığını sürdürmeye çalışmış ve bunda oldukça başarılı olmuştur.  Newton’dan sonra gelen dönemde bile Hristiyanlık kendini bilimsel olarak lanse etmeye devam etmiş ve bilimin içinde yaşamını sürdürmeye çalışmıştır. Bugün bile Hristiyanlık bilimselliğini diriltme çabasındadır. İslam da bilimsellik iddialarından tümüyle uzaklaşmamıştır.

Nietzsche Tanrı konusunda kesin olarak yanılmıştır. Tanrı’nın yokluğuna inanmakla değil, tabii….. Tanrı’nın yokluğu ve dinlerin sahtekarlığı açıkca ortada.. Ama Nietzsche, "Tanrı öldü" demekle, kitlelerin de bu görüşü paylaşacağını sanmış ve bu konuda yanılmıştır. Bu görüş açısından bakınca Nietzsche bir gafil durumuna düşmektedir. Kendisinden daha büyük gafillerin var olabileceğini ve onların Tanrı’nın varlığını sürdürebilecek kadar güçlü olabileceğini tahmin edememiştir.

Düşmanın yenilgiyi asla kabul etmeyeceği bir savaşı kazanmaya olanak yoktur. Din, bilime boyun eğmeyi, onun tarafından fethedilmeyi, dolayısıyla yok olmayı, reddetmektedir. Bu durumda bilim adamları, zafer çığlıkları atmadan önce düşünmeli ve diğer stratejiler planlayarak, dinlerin zararlı etkilerini nötralize etmeye çalışmalıdırlar.

Dinler genel olarak çeşitli entrikalara, desise ve yalanlara, aldatmacalara baş vurarak varlıklarını sürdürmektedirler. Din ve Tanrı’ya yatırım yapmış olan o kadar çok kurum vardır ki, onların kısa bir süre içinde ortadan kalkması fizik olarak mümkün değildir. Büyük bir atalete sahip olan din, daha uzun yıllar varlığını idame ettirecek güce sahiptir.

Dinin ilacı bilimdir. Dinin zararlı etkileri yalnız eğitim ve bilimsellikle önlenebilir. İnsan merakı, bilme ve öğrenme gereksinimleri dinleri yaratmıştır. Dolayısıyla ancak bu insansal gereksinimlerin bilimsel olarak tatmini ile dinin zararlı etkilerinden kurtulabilinir.            

      

İlginç olarak, bilimin kökeni dindir. İnsan aklı ve merakı önce dinleri, ardından da bilimi yaratmıştır. Hatta iddia edilebilinir ki bilim, direkt olarak dinlerden çıkmıştır.  Doğa sürekli olarak dinler tarafından yakından incelenmiş ve yapılan gözlemlerin açıklanması gerekmiştir. Gözlemlerin dinsel dogmalarla açıklanamaması bazı çelişkilerin ortaya çıkmasına neden olmuş, onları açıklamada başarılı olan bilim adamları kilisenin gazabını üstlerine çekmekte gecikmemişledir. Galilea’nın kiliseye olan isyanı ve kilisenin onu durduramaması ile başlayan din-bilim sürtüşmesi, Newton’dan sonra had safhaya ulaşmış ve sonunda Batı ülkelerinde bugünkü denge oluşmuştur.

İslam bu gelişmeleri geriden izlemektedir. İslam’ın bilimsel olduğu iddiası aslında O’nun gerçekten bilimsel değil ama, bilimsel olma çabalarının bir eseridir. Diğer dinler gibi İslam da gerçekten bilimsel bir kurum değildir. Ama bilimselliğe dönerek kaybettiği prestijini yeniden kazanmaya çalışmaktadır. Kur’an’ı çeşitli şekillerde yorumlayıp, bilimsel bir kitap olarak yeniden pazarlama çabaları bütün gücüyle sürmektedir. Ancak bu girişimleri acı bir düş kırıklığı beklemektedir. Bu girişim daha ne kadar devam edebilir? Her türlü aşırılığın bir sonu ve her abartının inanılır olma sınırı vardır. Daha ileri gidilirse bütün girişimler bir anda kendi üstlerine çökebilirler. Bu keresinde şimdiye kadar ileri sürülen bütün iddiaların doğruluğu tartışılıp, reddedilebilir. Bugün Allah, İslam, dinler ve kutsal kitaplar konusunda o aşamaya ulasılmıştır. Sınıra dayanılmıştır. .Bundan sonra dikkatsiz bir şekilde eklenecek her damla, her zerre iddia, din lehine değil, aleyhine olacaktır.

Dinler buna da bir çare bulmuşa benzemektedirler. Varlıklarını  sürdürme umudu ve halkın cahil kalmasını sürdürmek amacı ile dinler,  insanları yalan, yanlış çeşitli bilgilerle bombardıman etmektedirler.  Cahil halk din ve bilimin karışımından oluşmuş bazı saçmalıklarla ürkütülmeye, korkutulmaya ve sindirilmeye çalışılmaktadır. Bir imamın Big Bang kuramını ağzından düşürmezken, evrimi reddetmesinin başka ne gibi bir anlamı olabilir? Bu yalan daha ne kadar sürecektir? Halk aydınlanmaya başlamıştır ve belki de bir gün dinleri tümüyle reddedecek bir olgunluğa erişecektir.      

      

Ama ben yine de henüz, Nietzsche ve diğerleri gibi, "Tanrı Öldü", dinler kaybolacak diye zafer çığlıkları atamıyorum. Din ve Allah kavramları, bilimle olan sürtüşmelerine ve tutarsızlıklarına rağmen, kısa bir zaman içinde kaybolmayacak, bazı değişikliklere uğrayarak, bir süre daha varlıklarını sürdürmeye devam edecek ve toplum içindeki yerlerini idame ettireceklerdir. Bu değişikliklerin ne olabileceğini tahmin bile etmek çok zordur. İslam da değişecektir. Başka çaresi kalmamıştır.

Bu değişiklikler, genel olarak dinler, özel olarak İslam’ı daha iyi mi yapacaktır, yoksa herşey iyiye yönelmeden önce, en azından bir süre için, kötüye doğru mu gidecektir? Medeni yasaların dinsel kanunların yerini aldığı bir zamanda yaşıyoruz. Öyle ise eskiye ve kötüye dönüş olamaz. Olsa bile bu geçici bir eğilimdir. Arada bir kötülük, gericilik, bağnazlık ve fanatizm hortlayacak ve bir süre sonra durulacaktır. İran’daki rejim gibi.. Hizbullah gibi.. Taliban gibi. Fanatik rejimler değişecektir. Değişmeye mahkumdur. Suudi Arabistan bile bir gün gelecek, şeriattan ve kraliyetten kurtulacaktır. İyilik ve güzellik, özgürlük ve esenlik sonunda kazanacaktır. Tabii o zaman insanlar birbirlerini katledecek başka nedenler bulacaklardır.  Geleceği doğru olarak tahmin etmeye olanak yoktur. Geçmiş değiştirilemez belki ama, geleceğin izleyeceği patikayı istenen şekilde döşemek mümkündür. Ama nedense insanlar gelecekle fazla ilgilenmek istememektedirler. Onlar daha çok geçmişte yaşamayı yeğlemektedirler. Belli bir düzeye ulaşamayan uygarlıklar, o düzeye ulaşan ve onu geçenler tarafından yok edileceklerdir. Bu konuda insanlık tarihi sayısız örneklerle doludur. Aynı uygulamaların ilerde de devam etmemesi için bir neden yoktur. İlerde ortaya çıkacak felaketlerin boyutları ise çok daha değişik olacaktır. İnsanların dünyaya hakim olma arzularına, ilerde bulunacak uzun yaşama veya ölümsüzlüğü de eklerseniz, ortaya çıkacak tablonun insanlığın sağlığı için ne kadar büyük bir tehlike olduşturacağını anlamakta güçlük çekmezsiniz. 

Din, insanlığın maruz kaldığı ve ilerde kalacağı sosyal başarıların olduğu kadar, felaketlerin de önemli bir bölümüne şekil ve anlam veren bir kurumdur. Din olmasa da insanlar birbirlerini öldürecek, korkunç suçlar işleyecek, feleketlere maruz kalacak ve kitleler halinde yok  edileceklerdir. Ancak bu kötülüklerin oranında önemli bir azalma olacaktır.   

Ateist yaşam, dinselliğe oranla çok daha fazla iyimserlik, güzellik, umut ve esenlik vadediyor görünmektedir.

      

      

HACI

VAROLUŞCULARA GÖRE TANRI

TANRI KAVRAMI ANA TEMASI ÜZERİNE KURULAN VARYASYONLAR veya TANRI’NIN VARLIĞI ÜZERİNE YAPILAN VAROLUŞÇU POLEMİKLER

Varız!

İnsan olarak, canlı olarak, Dünya olarak, Güneş sistemi olarak, Samanyolu galaksisi olarak, Evren olarak……..

Yoktan yaratıldık.

Bugün evrende varlığını gözlemlediğimiz herşey, Big Bang öncesinde yoktu. Vücudumuzu oluşturan atomların bir kısmı Big Bang sırasında, diğerleri ise, yıldızların merkezindeki sıcak fırınlarda sentez edildi ve Süpernovalarla evrene saçıldı. Bu arada ağır elementler oluştu. Bazı atomlar ve organik maddeler Dünyada buluştu ve ilk canlı hücre oluştu.

Yalnız birkac tür elementten oluşan ilk canlı hücre, dört buçuk milyar yıl süren bir evrim sonunda, insan oldu, iki ayağı üzerine dikilerek başını gökyüzüne kaldırdı ve orada kendisini yaratan yüce varlığı aradı. Gördüğü muhteşem manzara karşısında hayranlığını gizleyemiyordu. İnsan sonunda aradığı Tanrı’sına kavuşmuştu. Evren, insanların gözü aracılığı ile kendisine baktığını bilmiyordu. Gördüklerini Tanrı ilan etti……..

Evren, yarattığı insanda bilince kavuşmuş, var olduğunu öğrenmişti. Hem vardı, hem de güzel ve güçlü idi. Kendisine hayran kaldı. Gözlerini kendinden ayıramıyordu. İnsan olarak yarattığı kulu kendisine hürmet etmeliydi. Ondan yararlanıp, kendisi hakkında bilgi sahibi olmalı, kendisini yakından tanımalıydı. Kimdi, neydi, öğrenmeliydi. Bütün evreni yaratan kendisi değil miydi?

Ne kadar görkemli bir yaratıcı idi? Ne kadar muhteşem! İnsan gözü ile baktığı ve varlığını gözlemlediği kendisi mi idi, yoksa yarattıkları mı?

Gördükleri kendi eseri miydi, yoksa kendisi mi?

Bilmiyordu!

Emin değildi!

Bilmesi mümkün müydü? Belki değildi!

İnsanı yaratmadan önce de vardı ama, varlığının farkında değildi. Ancak insan aklında bilince kavuşmuştu. Kendisine onun aracılığı ile bakıyor ve hayranlık duymaktan kendini alamıyordu. Bütün evren kendisi olsa idi bile, sorun yoktu.

Ama bu evren ya kendisi değil de, yarattıkları ise?

Kendisi nerde idi? Ne idi? Evreni yoktan nasıl var etmişti?

Bu soruların yanıtını bilmiyordu ama, öğrenmeliydi.

Kutsal kitaplarda yazılanlar bilimsel gözlemlerle bağdaşmıyordu. Onlar belki de insanların imajinasyonlarının ürünü idi. Dünyayı altı günde, insanları ise çamurdan yarattığını hatırlamıyordu.

Var mıydı?

İnsan gözü ile görülenler, insan aklı ile ulaşılmaya çalışılanlar kendisi mi idi?

Yoksa bütün bunlar insan aklını hayal ürünü mü?

Yok muydu yoksa?

Çok üzülürdü, yok idi ise!

Bu muhteşem evreni yaratmış olmayı çok isterdi.

Bu muhteşem evrenin kendisi olmakda fena bir şey değildi ya!

Kendisini düşünen ve yoktan var olduğunu bilen insanlar haklı olmalıydı.

Peki öyleyse, kendisini nasıl yaratmıştı?

Evreni ben yarattı isem, hala bana ait mi, diye düşündü!

Benim tarafımdan yaratıldıktan sonra, belki de benim otoritemin dışına çıkmıştır, artık bana ait değildir, diye hayıflandı…

Üzüldü!

Evren bazı ilginç yasaları izlemek üzere yaratılmıştı. Bu yasalardan biri belirsizlik kuralı idi. Hiçbir şey kesin değildi. Belki de kendi varlığı bile!

Evreni kendisi yarattı ise, neden böyle bir kural seçmişti acaba?

Bu durumda evreni kendi denetimi altında tutamazdı. Evren belki de yaratılış amacının dışına çıkmıştı.

Öyle ise evreni O yaratmamıştı!

Ne kötü, dedi…. Ne kötü!

Peki O da evrenle birlikte yaratılmış olabilir miydi?

Evrenin dışında var olabilir miydi?

Belki de yoktu!

İnsan aklında yaşıyordu……..

Kendi kendini yaratmış olabilir miydi?

Eğer

kendini yarattı ise, kendi dışında var olmalıydı.

Bu durumda kendi varlığına kendisinin gereksinim duymuş olması gerekmez miydi?

Yani kendi olmadan kendisini yaratamazdı!

Demek ki kendisi, kendi varlığından dolayı vardı!

Tanrı’nın bir koşula bağlı olması da ne demekti?

Tanrı hiç bazı koşullara bağlı olur muydu?

Öyleyse O yoktu!

Yoksa bazı koşullara bağımlı falan değil miydi?

Belki de varlığı hiçbir koşula bağlı değildi..

Ama, hiç bir koşula bağlı olmadan var olunabilir miydi?

Var olan herşey bir koşula bağlı değil miydi?

Öyleyse O yine yoktu…

Olmadığına karar verdi…

Ancak böyle bir karar verebilmesi için, var olması gerekmez miydi?

Vardı o zaman!

Hem kendine inananların gönlünde, hem de kendisini inkar edenlerin aklında……..

Yoktu belki ama, olmalıydı.

Ne acı! Dedi…….

Ne acı!

Olmadığı halde olan tek şey idi, evrende……

Hem yaratılmıştı, hem de yaratmış…..

Hem vardı….

Hem de yok………

HACI

DİNLER VE FANTAZİLER

Las Vegas'ı ziyaret ettiniz mi hiç?
Bu ünlü Amerikan şehrini şahsen ziyaret etmemiş olsanız bile, filmlerde mutlaka Las Vegas'ın muhteşem gece manzarası ile karşılaşmışsınızdır. Las Vegas'da bütün bina, otel, gazino ve kumarhaneleri inanılmayacak kadar zengin ve aydınlık bir dekor süsler. Hiç durmaksızın yanıp sönen renkli neon ışıklar, sizi bir rüya alemine sürükler. Gerçekle düş arasındakı sınır bulanır ve sonunda kaybolur. Vücudunuzun dışına çıktğınızı hisseder ve uzaktan kendinizi ışıl ışıl parlayan slot makineleri, crab ve rulet masaları arasından geçerek, arka plandaki sahneye doğru ilerleyen bir hayalet olarak görmeye başlarsınız. Manevi varlığınız, maddi varlığınızdan kopar ve kendinizi daha önce hiç deneyimlemediğiniz yepyeni bir fantazi aleminde yüzüyor bulursunuz.

Sahnede dar, ince ve tahrik edici bikini altlı, rengarenk ve görkemli tüylü taçlı, ince uzun boylu, dekolte bikini üstünün saklamakta güçlük çektiği iri göğüslü, uzun ve mütenasip bacaklı, göz kamaştırıcı genç kız ve kadınların büyük bir coşku ile çalmakta olan orkestraya eşlik ederek dans etmekte olduklarına şahitlik eder, algıladığınız bu hoş duyguların hemen bitmemesini istersiniz. Las Vegas'ı her ziyaret ettiğinizde bu "out of body" deneyimini yaşamanız mümkündür. Las Vegas size, yalnız kumar oynayacağınız, kadın kiralayabileceğiniz ve istediğiniz kadar eğlenebileceğiniz bir ortam yaratmakla kalmaz, bütün bunları ve fazlasını, bir rüya aleminde yaşamanızı sağlar. Geçici bir süre için bile olsa, düşle gerçek arasında mevcut, çoğumuz için zaten dar ve müphem olan sınırı aşar, fantazi alemi içinde mest olur, gidersiniz.

Amaç da budur zaten... Sizlerin bu yapay fantazi aleminden nasibinizi mümkün olduğu kadar çok almanızı sağlamaktır.... Kumarhanelerde kaybeceğiniz paraların bir kısmının karşılığıdır, bu fantazi alemi. İnanın kaybettiğinize değer. Her fırsatta tekrar tekrar gidersiniz, Las Vegas'a.. Kaybettiğiniz paralar önemli değildir. Önemli olan aldığınız hazdır. Las Vegas kumarhaneleri sizleri fantazi aleminde yaşatarak paranızı alır ve yinede zevklerinize hitabederek, gönlünüze yerleşir.

İslam kültür ve geleneklerini yakından izleyenler bu eğlence yerlerini, Bati uygarlığının çökme belirtileri olarak görürler. İnce ve zarif vücutlu, bikinili ve üstsüz genç kız ve kadınlarin sere serpe güneşlendiği ve oynaştığı plajlar ve yüzme havuzları da aynı zevalin habercisidirler......

Dinlerin de kendilerine göre fantazi alemleri vardır. Özellikle Islam'ın ve
Hristiyanlığın... Semaya doğru büyük bir hışımla yükselen mühteşem çan kuleleleri ile, içi görkemli gotik motiflerle süslü bir Katolik katedralini ziyaret ettiniz mi, hiç? Ya da İstanbul'da bir Türk camisini? Mavi camiyi, örneğin.... Türkuaz çinilerle süslü, duvarları, mihrabi, muhteşem geniş ve aydınlık ana kubbesi, yarım kubbeleri ve sayısız kubbecikleri, zarif bir şekilde dekore edilmiş mimberi ile....

Ya da Edirne'deki Selimiye'yi? Diğer bütün kubbeleri cüceleştiren muhteşem ana kubbesi, ona destek veren görkemli payandaları, göğe ince kalem gibi yükselen, zarif üç şerefeli minareleri ile... İçini ziyaret ettiniz mi hiç, Selimiye'nin? O inanılmayacak kadar geniş kubbenin altında hiç başınızı kaldırıp, Allah'ı algılamaya çalıştınız mı? Derin bir nefes aldınız mı hiç? Cemaatle birlikte bir Cuma namazı kıldınız mı? İmamın Allah-u ekber nidalarının, duvarları süsleyen ve bizlere Allah'ın emirlerini hatırlatan Kur'an'dan alınmış pasajlardan yansıyarak, bütün camiyi doldurduğuna ve o muhteşem kubbede yankılar yaparak, gökyüzüne taştığına şahitlik ettiniz mi? Hiç mihrabin önünde tam bir alçakgönüllülükle, Allah'ın önünde yere kapandınız mı?

Hacca gittiniz mi, hiç? Kabe etrafında huşu içinde dönmekte olan Müsluman kalabalığa katıldınız mı? Diğer Müslüman'larla birlikte hiç şeytan taşladınız mı?

Kaybettiğiniz sevdiklerinizin, ana, babanızın cenaze törenine katıldınız mı, hiç? Onların cenaze namazını kıldınız mı? Hocanın onlar hakkındaki dua ve temennilerini dinlediniz mi?

Dinlerin görevlerinden biri sizleri fantazi aleminde yaşatmaktır. Amaç, maneviyatınızı maddi varlığınızdan ayırmak, size "out of body" deneyimi yaşatmak ve ruhsallığınızı güçlendirmektir.

Ayrıca bu fantazi alemi, Müslüman olarak kaybettiğiniz bazı insansal değerler için de sizi mükafatlandırmayı amaçlar. Sizlere İslam'ın bir kölesi olduğunuz gerçeğini tadlandırarak, yumuşatarak, hatırlatır. Esaretin olumsuz taraflarını örtbas ederek, yok etmeye çalışır. Sizleri bir süre için bile olsa, bir rüya aleminde yaşatarak, maneviyatınızı tatmin etmenizi ve geliştirmenizi sağlar. Çünkü Islam'ın maneviyatınıza sizden daha çok gereksinimi vardır. İslam için köle olmanın ne sakıncası olabilir? Önemli olan, İslam'dan aldığınız manevi tatmin ve hazdır. İslam sizleri bir fantazi aleminde yaşatarak, gönlünüze yerleşir ve bütün benliğinize sahip çikarak, size hükmeder.

Önemli olan gerçekler değildir.. Dinler gerçeklerle uğraşmazlar. Onların ötesindeki fantazilere önem verirler.

Dinler ve fantaziler, insanlıkla ilgili sırlar ve yalanların en önemlileridirler.

O sırlar ve yalanlar ki, insanlık kadar eskidirler.

Jenositler, toplu katliam ve intiharlar, cinayet ve suikastler ve gizli ilişkilerin kaçınılmaz mayasıdırlar.

Önemsiz ve masum gibi görünseler de, insanlığın en büyük düşmanıdırlar, onlar..

Sırlar ve yalanlar...

Dinler ve fantaziler......

HACI

GERÇEK RUHSAL ÖLÜMSÜZLÜK

GERÇEK RUHSAL ÖLÜMSÜZLÜK

Yaşam, doğa ile ilgili bazı kurallara büyük bir sadakatla uyan süreçler dizisidir. Doğulur, büyünür, yaşlanılır ve sonunda ölünür. Bu süreçler tek yönlü olarak birbirlerini izlerler. Bu dönemlerin tümünü yaşamak zorunluğu yoktur, haliyle… Canlılar gelişmeden, büyümeden de ölebilirler, yaşlanmadan da ama, ölmeleri için önce doğmuş olmaları gerekmektedir. Ölümün tek gereksinimi doğumdur. Yaşam, ölümle sonlanacak, kronik bir hastalıktır. Çaresi olmayan bir hastalıktır. Sonu kesin olarak ölümle bitecektir. Bu durum insan ruhuna aykırıdır. Aslında canlı ruhuna aykırıdır. En ilkel virusundan, en gelişmiş balinasına kadar hiç bir canlı ölmek istemez ve ölmemek için elinden gelen mücadeleyi yapar. Bu açıdan bakınca yaşam, kaçınılmaz sona mümkün olduğu kadar geç ulaşmak için yapılan bir mücadele olarak kabul edilebilir. Bir içgüdüdür, yaşamak isteği. İlk ve en önemli güdülerden biridir. Canlıların yaşamı bu içgüdü üstüne kurulmuştur. 

               

Dolayısıyla bu içgüdüyü sömürmek ve ondan çıkar sağlamak hem mümkündür,  hem de kolay... İşte dinlerin temel görevlerinden biri de budur. Kişiye ölümsüzlük vadetmek... Bunu fiziksel olarak başaramazlar. Çünkü herkes bilir ki, yaşamın bir sınırı vardır ve sonunda ölümün pençesine düşülecektir. Çünkü peygamberler bile ölmüşlerdir. Dünyada ölmeyecek canlı yoktur... Ancak dinler öte dünyayı keşfederek, sonsuza kadar yaşama imkansızlığına ilginç bir çare bulmuslardır. Bütün dinler... Kimi cennet ve cehennem şeklinde, kimi biraz daha değisik, benzer kavramlar şeklinde, ölümsüzlüğü vadederler...

Dinler ruhun ölümsüzlüğünü vurgulayarak, müritlerini avuturlar. Ama insanlar yalnız Tanrı’ya inandıklari için ölümden korkmazlar! Sonunda onlara cennet de vadedilse, oraya gitmek istemezler. Korkularının en önemli nedeni içgüdüleridir. İnançları bile bu temel içgüdüyü ortadan kaldırmaya yetmez. En çok inananın bile içinde bir kuşku vardır. Bütün içgüdülerini bastıramaz, insanlar. Temel içgüdülerin bilinçle çatıştığı bir yer vardır, beyinde... İd, ego, süperego mücadelesi süreklidir...

Dindarların ateistleri sevmemesinin nedeni, ateistlerin yalnız materyelist olmaları değildir. Ateistler, dindarların inançlarını reddetmekle kalmazlar, aynı zamanda onların içindeki temel içgüdüleri uyararak, büyük bir gayretle bastırmaya calıştıkları şüphe ve endişelerinin baş kaldırmasına da neden olurlar... Son umutları da tükenir inanırların. Ölüm kesin bir son, kaçınılmaz bir gerçek olarak karşılarına dikilir. Nefret ederler ateistlerden... haksız olarak.. Aslında ateistler de ölmekten, yok olmaktan korkarlar. Yaşama isteği bir iç güdüdür ve önlenemez...

Ölüm kesin bir son mudur? Ruh var mıdır? Yoksa fiziksel varlığımızla birlikte ruhumuz da mı kaybolup gidecektir? Bence bu sorunun yanıtı ruhu nasıl tanımladığımıza bağlıdır. Ruh nedir? Bir insanın benliği ve özü müdür?  Yoksa bu ölümlü dünyadan göçmeden önce yarattığı eserleri mi? Insanın özü, tam olarak değil belki ama, bir dereceye kadar, onu bilen, seven veya ondan nefret edenlerin belleğinde bir süre daha yaşayacaktır. Çocukları, arkadaşları, ailesi, dost ve düşmanları onu, kendi anılarında yaşatacaklardır. Bir gün gelecek artık onu tanıyan kalmayacaktır. İşte o gün o kişi gerçekten ölmüş olacaktır. Ruhu yok olacaktır. Bazı insanlar o kadar ünlüdürler ve arkalarında o kadar değerli veya iyi kötü önemli eserler bırakmışlardır ki, bir ruh olarak varlıklarını sonsuza kadar sürdürebileceklerdir. Musa, İsa, Muhammed, Atatürk, Atilla, Sezar, Hitler, Edgar Allan Poe, Fuzuli, Hayyam, Sartre, Dostoyevski, Çaykovski, Mozart, Bethoven ve sayısız diğerleri, ölümsüzleşmis, yarı Tanrı insanlardır ve sonsuza dek yaşayacaklardır.

Ben ölümsüzlüğe bu şekilde kavuşmayı, cennette hurilerle sonsuza dek oynaşarak yaşamaya yeğlerim... Dinlerin tanımladığı ölümsüzlük, içinde hem acı çekerek sonsuza kadar yaşamak olanağını barındırdığı, hem de bir şey yaratmadan geçecek gereksiz bir süre olacağı için, istenmemelidir. Aklı başında ve mantıklı insanlar için seçenek açıktır. Bu dünyada iyilik, dürüstlük, ahlak, yararlılık ve yaratıcılık, öte dünya yerine ise kesin bir fiziksel ölüm ve sonsuz istirahat…. Bunları ne kadar ustalıkla başarırsak, bu ölümlü dünyada ruhumuz o kadar uzun yaşayacaktır. Fiziksel bedenimiz, sonunda içinden çıktığı doğaya yeniden döndükten çok sonraları bile, ruhumuz yaşayacaktır.. Hatta bazılarımız gerçek ölümsüzlüğe kavuşacaktır. Bence amaç bu olmalıdır. Gerçek ruhsal ölümsüzlüğe kavuşmak... Bu tür ölümsüzlüğe dindarlar da kavuşabilirler haliyle ama, ateistlerin onlardan daha az şansı olduğuna inanmıyorum……..